
استاد داریوش غریبزاده، گنجینهای ارزشمند و یادآور فرهنگ و هنر این سرزمین است؛ هنرمندی که روایتگر زندگی، آداب و رسوم و هویت مردم در بافت تاریخی و بندر کهن بوشهر بوده و آثارش بخشی از حافظه فرهنگی این دیار را شکل داده است.چنانکه جناب مظفری، فرماندار محترم شهرستان بوشهر، بهدرستی و شایستگی بیان داشتند: «غریبزاده معلم سینمای بوشهر است.» تعبیری که جایگاه ممتاز این هنرمند فرهیخته را در عرصه فرهنگ و هنر استان به خوبی تبیین میکند.
استاد غریبزاده هنرمندی است که بیتردید شایسته تقدیر، تجلیل و بهرهمندی هرچه بیشتر جامعه فرهنگی و هنری استان از تجربه و دانش ارزشمند ایشان است. حضور چنین چهرههایی، فرصتی مغتنم برای انتقال تجربه، تقویت هویت فرهنگی و الهامبخشی به نسلهای آینده محسوب میشود.زبان هنر، زبان زندگی، زبان دیپلماسی، زبان زمانه و زبان آیندهنگری است.
هنرمند هنگامی که اثری را خلق میکند، با جامعه سخن میگوید؛ از زندگی، امید، خلاقیت، آفرینش، تاریخ و هویت انسانی روایت میکند. بر هنر اصیل هیچگاه غبار گذر زمان نمینشیند و آثار ماندگار هنری، همواره چراغ راه نسلها خواهند بود.
هنر هنرمندان و حمایت هنر دوستان سبب میشود فرهنگ، هنر و ارزشهای یک سرزمین در برابر دشواریها و ناملایمات حفظ و ماندگار شود.
در آشتی و همدلی میان حکمرانان و اصحاب فرهنگ و هنر است که امنیت اجتماعی و ملی تقویت شده و مسیر پیشرفت و توسعه کشور هموارتر میشود.
هنرمند، حرمت انسان و جامعه را پاس میدارد و بر این باور است که روح و روان مخاطب ارزشمند است؛ چرا که «عالم، محضر خداست».
هنر همواره پیامآور صلح، آرامش و همزیستی است. برخلاف جنگ که ویرانگر است، هنر خلاق، سازنده و زیباییآفرین می باشد و میتواند امید را در جامعه زنده نگه دارد. امید که قدرشناسی از سرمایههای فرهنگی و هنری این سرزمین، به یک سنت پایدار تبدیل شود و زمینه بهرهگیری هرچه بیشتر از دانش، تجربه و توانمندی آنان فراهم آید.
خداوند حافظ و نگهدار استاد داریوش غریبزاده و همه دوستداران و خدمتگزاران فرهنگ و هنر ایران عزیز باشد.
در این زمینه







در همه جوامع، بهویژه در دورههای فشار اقتصادی و تضعیف قدرت خرید عمومی، این پرسش مطرح میشود که آیا اقشار برخوردار و صاحبان ثروت فقط نسبت به منافع شخصی خود مسئولاند یا در برابر جامعه نیز وظیفهای اخلاقی و اجتماعی دارند؟ در شرایط امروز ایران، این پرسش بیش از گذشته اهمیت پیدا کرده است.

