خبرهای چرخان

خلیج فارس: بوشهر، استانی که موتور محرک اقتصاد انرژی ایران محسوب می‌شود و در جوار بزرگترین تأسیسات نفت، گاز و پتروشیمی خاورمیانه قرار دارد، امروز با بحرانی مواجه است که نه‌تنها معیشت، بلکه تاب‌آوری اجتماعی ساکنانش را هدف گرفته است.

به گزارش خلیج فارس؛ تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران از شاخص قیمت مصرف‌کننده، پرده از حقیقتی تلخ برمی‌دارد: بوشهر با تورم ماهانه ۴.۵ درصد، پس از کردستان، در جایگاه دومین استان گران کشور قرار گرفته است.

این آمار، نه فقط یک عدد بر روی کاغذ، بلکه نشانگر فشاری کمرشکن بر طبقه کارگر و حقوق‌بگیران این استان است. پرسش مهم اینجاست که چگونه استانی که میزبان صنایع عظیم ملی است و بنادر آن دروازه‌های تجارت کشور محسوب می‌شوند، باید چنین رتبه ناگواری را در سبد هزینه‌های خانوار تجربه کند؟

این پارادوکس «فقر در جوار ثروت»، نتیجه سوءمدیریت، ضعف در نظارت بر بازار و تورم تحمیلی ناشی از حضور پیمانکاران و هزینه‌های جاری مناطق صنعتی است که مستقیم بر قیمت خدمات و کالاهای اساسی در شهر بوشهر تأثیر می‌گذارد.

در شرایطی که درآمدهای بخش بزرگی از جامعه بوشهر با واقعیت‌ های اقتصادی این استان همخوانی ندارد، استمرار این روند، دهک‌های پایین درآمدی را بیش از پیش به حاشیه می‌ راند.

مسئولان استانی که همواره از نقش بوشهر در اقتصاد ملی سخن می‌گویند، اکنون در آزمونی دشوار قرار دارند؛ آیا برنامه‌ای برای تعدیل این وضعیت وجود دارد یا قرار است بوشهری‌ ها همچنان هزینه «میزبانی از صنعت» را با خالی شدن سفره‌هایشان پرداخت کنند؟

در این زمینه

خلیج فارس: بعد از سال ها، نرخ بیکاری بوشهر دو رقمی شد؛ تورم استان هم در آخرین گزارش مرکز آمار از میانگین کشوری بالاتر اعلام شد.

به گزارش خلیج فارس؛ گزارش وضعیت بازار کار در بهار و دیگری شاخص قیمت مصرف‌کننده در تیرماه، روایتی از شرایط معیشتی این روزهای مردم را به نمایش می‌ گذارند؛ روایت اقتصادی که هم فرصت‌ های شغلی آن زیر فشار شوک‌ های پی‌ درپی قرار گرفته و هم هزینه‌های زندگی در آن با سرعتی بیش از توان درآمدی خانوارها افزایش یافته است.

بعد از سالها نرخ بیکاری بوشهر دو رقمی شد

بازار کار بوشهر در فصل بهار متلاطم بود؛ طوری که بعد از سال ها نرخ بیکاری بوشهر دو رقمی اعلام شد.

براساس گزارش مرکز آمار، نرخ بیکاری استان از 7.7 درصد در بهار پارسال به 11.5 درصد در بهار ۱۴۰۵ رسیده است، افزایشی نزدیک به 4 واحد که بیشتر از رشد نرخ بیکاری در کشور (9.1درصد) است.

نکته قابل تامل اینجاست که نرخ بیکاری بوشهر در بهار (11.5) رتبه سوم کشور را کسب کرده است. تنها خوزستان و کرمانشاه با مقداری اختلاف (11.9) بالاتر از ما هستند.

به نظر می رسد این رشد آماری از پیامدهای جنگ 40 روزه بود که منجر به تعدیل نیرو در برخی شرکت ها شد و متقاضیان بیمه بیکاری در استان را سه برابر از سال قبل کرد.

که افزایش تعداد بیکاران فقط یک عدد نیست. بلکه هر عدد، یک انسان و در بسیاری موارد، یک خانواده است که همزمان با از دست دادن منبع درآمد و امنیت شغلی باید با افزایش دوبرابری هزینه‌های زندگی نیز کنار بیاید.

رشد تورم سالانه

همچنین جدیدترین گزارش مرکز آمار نشان می‌دهد نرخ تورم نقطه‌به‌نقطه بوشهر در تیرماه به 98.4 درصد رسیده، رقمی که از متوسط کشور (87.9درصد) تقریبا ده واحد بالاتر است.

به بیان ساده، خانوارهای استان برای خرید همان سبد کالا و خدمات نسبت به تیرماه سال گذشته، نزدیک به دوبرابر هزینه پرداخت می‌کنند.

چرایی بالا بودن تورم در بوشهر خصوصا در زمینه اقلام خوراکی را می توان فاصله از مناطق تامین کالاها، افزایش هزینه حمل‌ونقل، بالاتربودن ضریب اهمیت خوراکی‌ها در استان نسبت به میانگین کشوری و… برشمرد.

به هر روی، تورم سالانه بوشهر همچنان از میانگین کشور بالاتر است و نشان می‌ دهد که فشار انباشته افزایش قیمت‌ها طی یک‌سال گذشته در استان، سنگین‌تر از متوسط کشوری بوده است.

اتفاقی که با حذف تدریجی برخی اقلام غذایی، کاهش مصرف کالاهای ضروری و تغییر الگوی مصرف، نتیجه اش کوچک تر شدن سفره مردم است.

بالانشینی بوشهر در شاخص فلاکت

افزایش همزمان نرخ بیکاری و شاخص تورم، به عنوان شاخص فلاکت ارزیابی می شود. شرایطی که در آن، نه خانوار توان حفظ سطح رفاه گذشته را دارند، نه بنگاه انگیزه کافی برای توسعه فعالیت و استخدام نیروی جدید پیدا می‌ کند.

اکنون این شاخص در بوشهر به 83.3 درصد رسیده است، درحالی‌که میانگین کشوری 75.1درصد است.

اکنون از یک‌سو خانوارها با هزینه‌های روزافزون زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و از سوی دیگر، بازار کار آن توان گذشته را برای جذب نیروی کار از دست داده است. نتیجه چنین وضعیتی فقط در شاخص‌های اقتصادی خلاصه نمی‌شود، بلکه خود را در کوچک‌ترشدن سفره مردم، افزایش نااطمینانی نسبت به آینده، کاهش قدرت خرید و دشوارترشدن اداره زندگی برای هزاران خانوار نشان می‌دهد.

کسر شأن مردم جنوب با سوء استفاده از احساسات عمومی و بازنشر کردن تصویر پدران مستاصل از حرارت تن فرزندانشان و تبدیل حق مسلم برای داشتن برق به اسکان در منازل مردم شمال و مرکز آن هم در این موقعیت هولناک اقتصادی و تعویض نقش مردمی که مهمان داری در فرهنگشان بزرگترین مزیت و افتخار است به مسافری غریب و در راه مانده که کسی در شهری به اون و فرزندانش جایی دهد، نه یک ترند عادی مجازی که بیشتر به یک کاهش سطح دلایل اعتراض مردم جنوب به آن حقوقی ست که از آن محروم اند.

بعنوان یک نگارنده ی جنوبی آنچه امروز شاهد آنیم یک بی توجهی عمیق به مردم این خطه است که کماکان می خواهد توجه به جنوب و جنوبی را در سطح احساسات حفظ کند.  این نوع نگاه به جنوب تازگی ندارد اما پذیرش و نفهمیدن آن دیگر واقعا کار سختی ست. ادبیات جنوب ترحم پذیر نیست، حق را با افتخار می خواهد.

خلیج فارس: در روزهایی که بوشهری ها با ترکیب همزمان اصابت های آمریکا، بی رحمی گرما و شرجی سنگین زندگی را سر می کنند، ادامه خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده در این استان برخلاف عدالت و تدبیر است.

به گزارش خلیج فارس؛ بوشهر امروز در وضعیتی قرار دارد که باید همزمان با دیگر استان‌ های جنوبی، از فهرست خاموشی‌ها کنار گذاشته شود؛ مطالبه‌ ای منطقی و قابل دفاع که نمایندگان استان در مجلس باید با جدیت آن را پیگیری کنند.

روز گذشته «فاطمه جراره» نماینده هرمزگان در مجلس، از پیگیری حذف این استان از لیست خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده و موافقت وزارت نیرو خبر داد.

همین خبر به‌تنهایی برای بوشهر یک نشانه مهم است؛ اگر وزارت نیرو پذیرفته که شرایط اقلیمی یک استان جنوبی ایجاب می‌ کند از برنامه خاموشی خارج شود، پس توجیهی وجود ندارد که بوشهر با همان شرایط سخت، همچنان در این فهرست باقی بماند.

برای استانی که در ماه‌های طولانی سال، ترکیب گرمای شدید و رطوبت بسیار بالا را تحمل می کند، برق فقط برای رفاه نیست؛ بلکه برق برای ادامه زندگی روزمره، فعالیت اقتصادی و حتی نفس کشیدن در فضای بسته ضروری است.

مسئله مهمتر آن است که بوشهر یکی از مراکز مهم تولید برق کشور نیز هست. مصرف برق این استان در بالاترین سطح به روزانه حدود ۲ هزار مگاوات می رسد، در حالی که ظرفیت تولید برق بوشهر به حدود ۳ هزار مگاوات می‌رسد که یک سوم آن مربوط به تنها نیروگاه اتمی کشور است.

این آمار به‌ روشنی نشان می‌ دهد بوشهر استانی نیست که صرفا منتظر دریافت برق از دیگر نقاط کشور باشد؛ بلکه خود یکی از پایه‌های تامین انرژی در شبکه ملی است. بنابراین پرسش افکار عمومی کاملا روشن است: چرا استانی که تولیدکننده مهم برق است، باید خود درگیر خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده باشد؟

انتظار افکار عمومی از نمایندگان بوشهر در مجلس روشن و صریح است: همانگونه که نمایندگان هرمزگان موضوع حذف استان خود از فهرست خاموشی‌ها را دنبال کرده‌اند، نمایندگان بوشهر نیز باید این مطالبه را با صدایی واحد، مستمر و نتیجه‌ محور پیگیری کنند.

در نهایتا باید گفت حذف بوشهر از لیست خاموشی نه یک خواسته غیرمعمول، بلکه مطالبه‌ ای روشن و منطقی است. مردم بوشهر سزاوار آن نیستند که هم بار تولید انرژی کشور را به دوش بکشند و هم در سخت‌ ترین روزهای سال، خاموشی را تحمل کنند.

خلیج فارس: اتفاقات جنگ هر شب با فهرست تازه‌ای از نقاط هدف قرار گرفته، تحلیل‌های جدید از واشنگتن و موجی از واکنش‌های مردم در شبکه‌های اجتماعی به‌روز می‌شود.

به گزارش خلیج فارس؛ اگر تا چند هفته پیش تصور می‌شد درگیری‌ها محدود به چند نقطه مشخص در هرمزگان نظیر «سیریک» و «قشم» خواهد ماند، حالا گستره حملات و مواضع طرفین نشان می‌دهد که ماجرا وارد مرحله‌ای تازه شده؛ مرحله‌ای که از جنوب کشور تا استان‌های مرکزی ایران، از زیرساخت‌های اقتصادی تا مراکز نظامی و از اتاق وضعیت کاخ سفید تا استوری‌های کاربران ایرانی، همه به نوعی درگیر آن هستند.

بامداد امروز (چهارشنبه) نیز چند نقطه دیگر در جنوب و غرب کشور هدف حملات قرار گرفت؛ سپاه نیز در پاسخ  با حملات موشکی، بحرین، کویت و اردن را هدف قرار داد. همزمان دونالد ترامپ از برگزاری نشست ویژه امنیتی و احتمال گسترش عملیات نظامی سخن گفت و اینستاگرامِ فارسی هم مملو از استوری‌هایی در رثای جنوب کشور شد.

سه ضلع این تحولات که توسط سایت برترین ها مرور شده، در ادامه می خوانید:

دیشب کجاها هدف قرار گرفت؟ گسترده‌تر شدن جغرافیای جنگ

شب گذشته پدافند هوایی بوشهر فعال شد و حوالی سحر امروز هم شهروندان صدای چند انفجار مهیب را شنیدند. حملاتی به جم هم گزارش شده است.

در همین خصوص فرماندار بوشهر گفت: در ادامه ددمنشی های دشمن آمریکایی، سه نقطه شهر بوشهر مورد حمله قرار گرفت. محمد مظفری افزود: هرچند این حملات با اصابت پرتابه های دشمن همراه بود اما تلفات جانی نداشته است. روز گذشته نیز چهارنقطه شهر بوشهر مورد اصابت پرتابه دشمن قرار گرفته بود.

همچنین معاون امنیتی و انتظامی استانداری خوزستان از حمله دشمن به یک سیلوی ذخیره گندم در شهرستان‌ هویزه و یک نقطه در دشت آزادگان طی شب گذشته خبر داد.

در فضای مجازی نیز از آسیب به زیرساخت‌های برق در جزایری مانند کیش یا قشم سخن گفته می‌شود، هرچند جزئیات رسمی این بخش همچنان محدود است.

در استان ایلام، یک واحد تولید آب معدنی در اطراف یکی از روستاهای بخش موسیان شهرستان دهلران بر اثر اصابت سه پرتابه آسیب دید؛ همچنین برج مراقبت دریایی چابهار برای دومین بار طی روزهای اخیر مورد اصابت موشکهای آمریکایی قرار گرفت؛ برجی که کاربرد غیر نظامی دارد و بیشتر در جهت جستجو ونجات صیادان دارد. این اتفاقات توجه بسیاری را به هدف قرار گرفتن تأسیسات غیرنظامی نیز جلب کرد.

همزمان گزارش‌هایی از حمله به آسایشگاه ارتش در بمپور استان سیستان و بلوچستان منتشر شد.

در کنار این موارد، خبرهایی نیز درباره هدف قرار گرفتن یکی از پایگاه‌های ارتش در اهواز منتشر شد؛ پایگاهی که برخی منابع از آن به عنوان یکی از مراکز مهم و راهبردی جنوب کشور یاد کرده‌اند. مجموعه این حملات نشان می‌دهد که نقشه درگیری نسبت به روزهای نخست، گسترده‌تر شده و حالا بخش بزرگی از نوار جنوبی کشور نیز بیش از گذشته در معرض تهدید قرار گرفته است.

ترامپ چه می‌گوید؟ از جزیره خارگ تا تهدید نیروگاه‌ها!

همزمان با ادامه حملات، دونالد ترامپ نیز لحن خود را تندتر کرده است. بر اساس گزارش اکسیوس، رئیس‌جمهور آمریکا سه‌شنبه شب جلسه‌ای با حضور اعضای ارشد تیم امنیت ملی در اتاق وضعیت برگزار کرده تا درباره مرحله جدید عملیات علیه ایران تصمیم‌گیری شود.

ترامپ پس از این نشست نیز در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز هشدار داد که حملات آمریکا در روزهای آینده شدت خواهد گرفت و حتی به طور مشخص از نیروگاه‌های برق و پل‌ها نام برد. او گفت اگر ایران به میز مذاکره بازنگردد، این زیرساخت‌ها نیز هدف قرار خواهند گرفت.

ترامپ بار دیگر نام جزیره خارگ را مطرح کرده و مدعی شده: «ما قبلاً دو سه بار، به جزیره خارک حمله کرده ایم. من گفته ام همه چیز را هدف قرار دهید، اما فقط آن منطقه کوچک را حفظ کنید، زیرا نمی‌خواهم این موضوع تأثیری بر اقتصاد جهانی داشته باشد. اگر ما آن‌ها (نیروهای ایران) را به اندازه کافی تضعیف کنیم وارد جزیره می شویم.»

رئیس‌جمهور آمریکا همچنین بار دیگر مدعی شد فعالیت‌های ایران در سایت زیرزمینی موسوم به «کوه کلنگ» را زیر نظر دارند و در صورت مشاهده هرگونه فعالیت، آن منطقه نیز هدف حمله قرار خواهد گرفت.

مجموعه این اظهارات نشان می‌دهد که واشنگتن در حال ارسال پیامی دوگانه است؛ از یک سو همچنان بر مذاکره تأکید می‌کند و از سوی دیگر، از آمادگی برای تشدید قابل توجه عملیات نظامی سخن می‌گوید.

فراموش نکنیم که جنگ برای همه ایران است

در کنار اخبار مرتبط با جنگ، فضای شبکه‌های اجتماعی نیز این روزها پر از استوری‌ها و پیام‌هایی در حمایت از مردم شهرهای جنوب ایران شده است. هرچند با گسترش حملات به جنوب کشور، بسیاری از کاربران از بوشهر، خوزستان، هرمزگان و سیستان و بلوچستان نوشته‌اند، اما گروه دیگری نیز تأکید می‌کنند که نباید رنج جنگ را صرفاً به یک منطقه محدود کرد.

مهدی تدینی در این باره نوشت: «بعضی چنان از “جنگ در جنوب” صحبت می‌کنند انگار بقیه کشور امن و امان بوده. جنگ از میدان پاستور تهران شروع شد. چهل روز همه شهرهای بزرگ زیر بمباران بود. در هر محلی کلانتری، محل دولتی، قضایی، نظامی، امنیتی… حتی ورزشگاه را وسط شهر می‌زدند. در جنگ دوازده روزه که کلاً تمرکز جنگ بر تهران بود. تبریز، شیراز، یزد، کرمانشاه، خرم‌آباد، همدان، کرج، قم، اصفهان و اکثر شهرهای بزرگ ایران دائم زیر حملات بود. مردم ایران همه با هم گرفتارند. اونی هم که بمب تو شهرش نخورده الان بیکار شده و بی‌پولی و تورم داره خفه‌ش می‌کنه. دست رو دل هر کسی در هر شهر ایران بذارید، خونه. ما همه زخمی یک تیغیم؛ مجروح یک دردیم. جراحاتمون رو هم داریم با هم می‌کشیم به امید اینکه از این مرحله پردرد با هم عبور کنیم. درد ایران رو “محلی” و “منطقه‌ای” نکنید. درد ایران ملیه؛ دواش هم ملیه.»

خلیج فارس: در حالی که سرپرست شرکت فرودگاه‌های ایران از عملیاتی شدن 42 فرودگاه کشور پس از آتش بس خبر داده است، فرودگاه بوشهر هنوز به چرخه عادی پروازها بازنگشته؛ موضوعی که برای استانی با جایگاه راهبردی در اقتصاد و امنیت انرژی کشور، قابل تأمل است.

به گزارش خلیج فارس؛ بوشهر میزبان نیروگاه اتمی، پایانه نفتی خارگ و بخش بزرگی از صنایع نفت، گاز و پتروشیمی کشور است. با این حال، شهروندان و فعالان اقتصادی استان همچنان برای انجام بسیاری از سفرهای هوایی ناچار به استفاده از فرودگاه‌های مستقر در استان‌های همجوار هستند؛ وضعیتی که با نقش و اهمیت ملی این استان همخوانی ندارد.

فرودگاه بوشهر در جریان جنگ 40 روزه با اصابت های متعدد دشمن آمریکایی- اسراییلی مواجه شد، طوری که یک هواپیمای ایرباس ازبین رفت، ترمینال اصلی فرودگاه خسارت شدید دید و باند پرواز هم دچار آسیب شد.

خسارت وارده به ترمینال، هواپیمای ایرباس و ساختمان هواشناسی فرودگاه بوشهر

اما با وجود آنکه خبر می رسد آسیب های وارده به باند ترمیم شده، ترمینال پروازهای خارجی هم بدون آسیب مانده و آماده پذیرش مسافران است و اداره کل فرودگاههای استان هم از هفته اول خرداد آمادگی اش را برای برقراری پروازها در فرودگاه بوشهر به مرکز اعلام کرده، اما هنوز با فعال شدن فرودگاه بوشهر یا سه فرودگاه فعال دیگر استان (عسلویه، خارگ و بهرگان) موافقت نشده است.

این مسئله تنها به فرودگاه محدود نمی‌شود. سال‌هاست بسیاری از پروژه‌های زیربنایی استان، از راه‌آهن و راه‌های ارتباطی گرفته تا طرح‌های عمرانی و خدماتی، با روندی کندتر از انتظار پیش می‌روند. نتیجه این روند، شکل‌گیری این پرسش در افکار عمومی است که چرا استانی با چنین ظرفیت‌های عظیم اقتصادی، در بهره‌مندی از زیرساخت‌های توسعه‌ای با تأخیرهای مکرر مواجه است؟

مردم بوشهر انتظار ویژه‌ای ندارند؛ مطالبه آنان برخورداری از زیرساخت‌هایی متناسب با جایگاه استان است. فرودگاه فعال و کارآمد، حمل‌ونقل مناسب و پروژه‌های عمرانی به‌موقع، حداقل حقوق استانی است که سهمی تعیین‌کننده در اقتصاد ملی دارد.

اکنون که بخش عمده فرودگاه‌های کشور به مدار عملیات بازگشته‌اند، انتظار می‌رود مسئولان با اطلاع‌رسانی شفاف و برنامه‌ریزی دقیق، زمان بازگشت کامل فرودگاه بوشهر به چرخه پروازها را مشخص کنند.

در این زمینه

• فرودگاههای 27 استان فعال شد؛ نوبت بوشهر نرسید!

خلیج فارس- سعیده رحمانی: گفته های دادستان بوشهر درباره محدود شدن تردد خودروهای پلاک منطقه آزاد بوشهر صرفاً به محدوده فنس آن منطقه، میان شهروندان بوشهری با پرسش‌هایی همراه شده است؛ پرسش‌هایی که انتظار می‌رود با نگاهی مبتنی بر منافع عمومی و تجربه سایر مناطق آزاد کشور به آن پاسخ داده شود.

اصل ایجاد مناطق آزاد، تسهیل فعالیت‌ های اقتصادی و البته ایجاد برخی مزیت‌ ها برای توسعه منطقه و بهبود کیفیت زندگی مردم پیرامون آن است.

یکی از این مزیت‌ها در بسیاری از مناطق آزاد کشور، امکان بهره‌مندی شهروندان از خودروهای باکیفیت‌ تر از سرزمین اصلی بوده است؛ مزیتی که در عمل به رونق اقتصادی، افزایش رضایتمندی اجتماعی و حتی کاهش هزینه‌های خانوار کمک کرده است.

در بسیاری از استان‌هایی که میزبان مناطق آزاد هستند، تردد خودروهای این مناطق صرفاً به محدوده فنس محدود نشده و در سطح استان امکانپذیر است، حتی برخی استانداران فراتر از آن گام برداشته و فرصت تردد این خودروها در سایر استان های همجوار را هم فراهم کرده اند. (مشابه استان های گیلان، مازندران، اردبیل و آذربایجان شرقی که اخیرا از سوی اطلاع رسانی شد)

همچنین اخیرا نماینده ماهشهر در مجلس با اشاره به اینکه خودروهای پلاک منطقه آزاد اروند برای تردد در استان خوزستان مشکلی ندارند، گفته: ضروری است مشابه برخی استان ها، مجوز تردد خودروهای پلاک اروند در استان‌های همجوار نظیر بوشهر- فارس و کهگیلویه و بویراحمد صادر شود تا برای خروج از استان نیاز به اخذ پلاک گذر موقت نباشد.

همین تجربه‌ها نشان می‌دهد که با تدوین سازوکارهای نظارتی مناسب و بهره گیری از تجربه سایر استان ها، می‌توان هم از تخلفات احتمالی جلوگیری کرد و هم مردم را از یک مزیت مهم و قانونی منطقه آزاد محروم نکرد.

از سوی دیگر، بوشهری ها سال‌ هاست در انتظار بهره‌مندی از مزایای منطقه آزاد هستند. طبیعی است که وقتی روزنه هایی برای استفاده از خودروهای با کیفیت فراهم می گردد، محدود شدن آن به حداقل‌ ترین شکل ممکن، این پرسش را پیش می آورد که آیا فلسفه ایجاد منطقه آزاد به درستی محقق خواهد شد یا خیر.

بدیهی است که دستگاه قضایی در صیانت از قانون و جلوگیری از تخلفات نقش مهمی دارد؛ اما در کنار این وظیفه، توجه به حقوق عامه و فراهم شدن فرصت بهره‌مندی مردم از ظرفیت‌های قانونی نیز موضوعی است که باید مورد تأکید دادستانی قرار بگیرد.

از این رو، انتظار می‌رود با بررسی دقیق تجربه سایر مناطق آزاد کشور و طراحی سازوکارهای شفاف نظارتی، زمینه‌ ای فراهم شود تا بوشهری ها نیز بتوانند به شکل معقول و قانونمند از مزیت خودروهای منطقه آزاد بهره‌مند شوند؛ مزیتی که اگر به‌درستی مدیریت شود، به افزایش رضایتمندی اجتماعی و حتی رونق اقتصادی استان کمک کند.

امید آن است که در مسیر تصمیم‌گیری‌ های پیش‌رو، نگاه توسعه‌ محور و توجه به مطالبات منطقی مردم، بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد تا مزیت‌ های منطقه آزاد، به‌ جای آنکه پشت فنس‌ ها باقی بماند، در خدمت بهبود زندگی مردم قرار گیرد.

در این زمینه

• خط و نشان دادستانی به سودگران منطقه آزاد بوشهر

3- ایران به عمد توافق را پس از پایان روز یکشنبه به وقت محلی اعلام کرد تا از هم‌زمانی اعلام توافق و روز تولد ۸۰ سالگی ترامپ جلوگیری شود. البته به دلیل اختلاف ساعت ایران و آمریکا، توافق به وقت محلی آمریکا، در روز یکشنبه و تولد ترامپ اعلام شد.

4- با وجود کارشکنی یکشنبه اسرائیل برای جلوگیری از توافق به‌وسیله حمله به ضاحیه بیروت، اما تهران در تله تل‌آویو گرفتار نشد و با پیروی از منافع ملی، از واکنش نظامی به اسرائیل خودداری و توافق را امضا کرد.
نتانیاهو و اسرائیل از بازندگان توافق‌اند.

5- پاکستان یکی از برندگان این توافق است. دستیابی به توافق، یک موفقیت بی‌نظیر برای پاکستان و نخست‌وزیرش شهباز شریف و فرمانده ارتش (عاصم منیر) به وجود آورد. بعد از این، با پاکستان جدیدی روبه‌رو هستیم که در نگاه منطقه و جهان، تصویر و جایگاه برتری دارد.

همچنین، توافق ایران و آمریکا حاصل تلاش و همکاری کشورهای منطقه بود. میانجی‌گری منطقه به رهبری پاکستان و با مشارکت پررنگ قطر، عربستان سعودی و ترکیه مانع از سومین شکست مذاکرات تهران و ترامپ شد. با این توافق، همکاری منطقه‌ای برای حل مسائل، تقویت می‌شود.

علاوه بر این، با وجود رسیدن تنش میان ایران و کشورهای عربی خلیج فارس به سطح بی‌سابقه جنگ و درگیری و حمله، اما گفت‌وگو و توافق بر جنگ اولویت یافت.

6- دلواپسان و تندروهای داخلی، دیگر بازنده بزرگ توافق هستند. فشار و توهین و تهدید آن‌ها نتیجه‌ای نداد و حکومت / دولت، منافع مردم و کشور را بر منافع اقلیت تندرو، عقلانیت را بر احساسات و تدبیر را بر شتاب‌زدگی ترجیح داد.
جنگ و شرایط غیرعادی، استثناست و هر چه سریع‌تر باید تمام می‌شد که شد. عجیب آنکه دلواپسان، علاقه‌مند تبدیل استثنا به قاعده و استمرار غیرعادی‌اند.

7- بازنده دیگر، جنگ‌طلبان بودند. همان‌هایی که از حمله و کشتار و تخریب، دفاع و آن را توجیه کردند. در رأس آن‌ها نیز پهلوی‌پرستان‌اند که تجاوز را تمجید و چشم بر قتل مردم و نابودی کشور بستند.

8- برنده بزرگ، جامعه و مردم‌اند که زخمی از این جنگ بیرون آمده‌اند و حالا امیدوار به آینده‌ای بدون بمباران، چشم‌انتظار توسعه و رفاه‌اند. با پایان جنگ، زمان گشایش سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی برای عبور از چالش‌ها و تهدیدات رسیده است. با اولویت رفاه، کشور در مسیر توسعه قرار می گیرد.

9- توافق ایران و آمریکا و استقبال جهانی از آن، فرصتی برای بهبود شرایط کشور است که باید از آن بهره برد. توافق، فرصتی برای ادامه تلاش‌ها برای حذف حداکثری تحریم‌ها و بازگشت کشور به وضعیت کاملاً عادی است.
هم‌زمان، باید از توافق حفاظت کرد و مراقب خرابکاری اسرائیل و تندروها بود.

10 – با پایان جنگ، زمان بررسی و تصحیح اشتباهات گذشته برای جلوگیری از تکرار آن‌ها در آینده است.

سیدعلی موسوی

انتشار پیام ترامپ مبنی بر تهدید به تصرف جزیره خارگ و کنترل زیرساخت های نفتی ایران، بار دیگر اهمیت راهبردی این جزیره را در معادلات امنیت انرژی خلیج فارس برجسته کرده است.

جزیره خارگ صرفاً یک قطعه زمین در شمال خلیج فارس نیست؛ این جزیره گلوه گاه اصلی صادرات نفت ایران، محل استقرار پایانه های عظیم نفتی و یکی از مهم ترین زیرساخت های انرژی منطقه محسوب می شود.

به همین دلیل هرگونه اقدام برای تصرف آن، ناگزیر با هدف ایجاد اختلال در صادرات نفت و اعمال فشار اقتصادی همراه خواهد بود.

امکان نگهداری جزیره بعد از تصرف وجود دارد؟

در سناریوی فرضی، حتی اگر نیروی مهاجم بتواند با برتری هوایی و دریایی اولیه، سامانه های پدافندی، راداری و توان رزمی مستقر در منطقه را تضعیف کرده و به ساحل گیری موفق دست یابد، چالش اصلی از لحظه استقرار نیروها آغاز می شود.

جزیره ای که در نخستین ساعات نبرد به تصرف درآمده باید در برابر ضدحملات حملات موشکی، عملیات پهپادی، جنگ نامتقارن دریایی و تلاش های مستمر برای قطع خطوط تدارکاتی حفظ شود.

تثبیت خارگ؛ مستلزم ایجاد یک چتر دائمی دفاع هوایی و موشکی بر فراز جزیره است. نیروهای مستقر باید به طور شبانه روزی از اسکله ها، مخازن نفتی، باندهای فرود مراکز فرماندهی و تأسیسات حیاتی حفاظت کنند. در چنین شرایطی هر شناور پشتیبانی، هر هواپیمای ترابری و هر مسیر لجستیکی به هدفی بالقوه برای حمله تبدیل خواهد شد.

رزم دریایی پس از تصرف

از منظر رزم دریایی نیز تثبیت موقعیت در خارگ نیازمند حضور مداوم ناوهای رزمی، سامانه های ضد زیردریایی، کشتی های پشتیبانی و سامانه های شناسایی گسترده است. این حضور مستمر نه تنها هزینه های سنگینی بر مهاجم تحمیل می کند، بلکه موجب فرسایش تدریجی توان رزمی و افزایش آسیب پذیری نیروهای مستقر می شود.

تجربه دهه های گذشته

عامل دیگری که شرایط را دشوارتر می کند ماهیت محدود جغرافیایی جزیره است. هرگونه تمرکز تجهیزات انبار مهمات یا نیروهای انسانی در فضای محدود جزیره اهدافی قابل شناسایی و قابل حمله ایجاد می کند، در نتیجه نیروهای اشغالگر ناچار خواهند بود بخش مهمی از توان خود را صرف دفاع و حفاظت از مواضع موجود کنند؛ وضعیتی که آزادی عمل عملیاتی را کاهش می دهد.

تجربه نبردهای دریایی و عملیات های آبی- خاکی در دهه های گذشته نشان داده است که موفقیت در تصرف یک جزیره الزاماً به معنای موفقیت در نگهداری آن نیست. بسیاری از عملیات ها در مرحله اولیه موفق بوده اند اما در مرحله تثبیت، به دلیل فشارهای لجستیکی، حملات فرسایشی و هزینه های فزاینده دفاع از منطقه تصرف شده، با مشکلات جدی روبه رو شده اند.

دعوا بر سر نگهداری، نه تصرف اولیه

از این رو اگرچه تهدید به تصرف خارگ ممکن است در ادبیات سیاسی و رسانه ای ساده به نظر برسد، اما در واقعیت نظامی، فاصله ای بسیار زیاد میان «تصرف» و «تثبيت» وجود دارد.

در چنین سناریویی، دشوارترین نبرد نه در لحظه ورود به جزیره، بلکه در روزها و هفته های پس از آن برای حفظ کنترل، تأمین امنیت خطوط پشتیبانی و مقابله با فشارهای مستمر نظامی شکل خواهد گرفت.

به همین دلیل خارگ را می توان نمونه ای کلاسیک از هدفی دانست که تصرف آن شاید ممکن باشد، اما تثبیت و نگهداری آن چالشی به مراتب بزرگ تر و تعیین کننده تر خواهد بود.