صندلی های رانتی، مرگ خاموش فوتبال

رسول حیدری

فوتبال، پیش از آنکه یک مسابقه باشد، آزمونی برای عدالت، شایسته‌سالاری و احترام به قانون است. هرگاه صندلی‌های مدیریتی نه بر پایه تخصص و اعتماد جامعه فوتبال، بلکه با رانت، رابطه و انتصاب‌های پشت‌پرده جابه‌جا شوند، نخستین بازنده، خودِ فوتبال است.

مدیر و ریسی که وامدار نفوذ دیگران باشد، بیش از آنکه خود را پاسخ‌گوی قانون بداند، نگران رضایت کسانی است که او را بر آن صندلی نشانده‌اند. در چنین فضایی، شایستگی جای خود را به وابستگی می‌دهد، نقد جای خود را به سکوت می‌سپارد و قانون، قربانی مصلحت‌اندیشی می‌شود.

آسیب این چرخه تنها متوجه یک مدیر یا یک دوره نیست؛ باشگاه‌ها، هیئت‌ها، داوران، مربیان، بازیکنان و نسل جوان فوتبال، همگی بهای آن را می‌پردازند. اعتماد از بین می‌رود، انگیزه‌ها رنگ می‌بازد و سرمایه‌های انسانی، یکی پس از دیگری، از فوتبال فاصله می‌گیرند.

این واقعیتی است که هیچ نقطه‌ای از فوتبال کشور از آن مصون نیست. بوشهر نیز، با همه پیشینه، استعدادها و ظرفیت‌های ارزشمندش، از این قاعده مستثنی نیست. هرگاه انتصاب بر انتخاب، رابطه بر شایستگی و مصلحت بر قانون غلبه کند، فوتبال بهای سنگینی می‌پردازد؛ بهایی که گاه سال‌ها زمان می‌برد تا جبران شود.

براستی چه کسی و یا کسانی افراد غیر فوتبالی، فاقد تخصص و بیگانه با فوتبال، به فوتبال بوشهر تحمیل نمودند تا حال و روز فوتبال بوشهر این چنین سیاه و پراز یاس و نا امیدی گردد؟!

آیا رسیدن به صندلی ریاست به هر قیمتی می ارزد؟! چرا کسانی که با رانت و واسطه و دور زدن قانون و نادیده گرفتن حق و حقوق مردم و بازی با کلمات بر صندلی ریاست می نشینند از عاقبت کار و رسوایی آن نمی ترسند؟!

فوتبال با نام‌ها و صندلی‌ها بزرگ نمی‌شود؛ با قانون، شفافیت و اعتماد رشد می‌کند. صندلی‌هایی که با رانت به دست آیند، شاید مدتی دوام بیاورند، اما هرگز اعتبار نمی‌آفرینند. اعتبار، از دل قانون برمی‌خیزد و تاریخ نیز تنها مدیرانی را به نیکی به یاد می‌آورد که پاسدار عدالت بوده‌اند، نه بهره‌مند از امتیاز.

حقیقت، هرچند دیر راه خود را پیدا می کند. قدرتی که بر رانت بنا شود، از عدالت می گریزد و جایگاهی که از قانون نروییده باشد، با وزیدن نخستین نسیم قانون به لرزه می افتد، ماندگار، نه صندلی است و نه صاحب صندلی، ماندگار تنها قانون و عدالت و حقیقت است.